Najpiękniejsze miejsca w Polsce

Opera Nova

Bydgoskie Stare Miasto powstało na podstawie wystawionego przez króla Kazimierza Wielkiego dokumentu lokacyjnego z 19 kwietnia 1346 r.

Do dnia dzisiejszego zachowało średniowieczne rozplanowanie na rzucie zbliżonym do elipsy, z czworobocznym rynkiem w centrum i ulicami wybiegającymi z narożników.

Niewątpliwym walorem jest przepływająca przez nie rzeka Brda, nad którą to zachowało się wiele zabytkowych i wartych obejrzenia obiektów.

Do początku XX wieku stanowił administracyjno, kulturalne i handlowe centrum Bydgoszczy. To na nim odbywały się niegdyś targi i jarmarki, rozwijało się rzemiosło, kwitło życie artystyczne i towarzyskie, a nawet wykonywano tu wyroki sądowe.

Dzisiejsza architektura Starego Rynku niczym nie przypomina swojej pierwotnej drewnianej zabudowy.

Na przestrzeni wieków była wielokrotnie przebudowywana i modernizowana – pierwsze gotyckie murowane budynki wzniesiono pod koniec XV wieku, a rozbudowano je w stylu barokowym w wieku XVII. Kolejną przebudowę prowadzono na początku XX wieku, w wyniku której powstały eklektyczne i secesyjne fasady kamienic.

Od roku 1879 w zachowanym budynku swą siedzibę mają władze Miasta. Obiekt był kilkakrotnie przebudowywany, a jego fasady klasycystyczne pochodzą z połowy XIX w. W latach 1994-1996 budynek przeszedł kapitalny remont i modernizację.

Obecnie znajduje się w nich Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego, a malowniczo wkomponowane w krajobraz Miasta, stanowią dzisiaj jeden z jego symboli.

Poza tym przy ul. Stary Port 13 znajduje się spichrze z lat 1830-1840.

Wyspa Młyńska
Zlokalizowana w zakolu Brdy, na zachód od Starego Miasta.

Znajduje się tu zachowany historyczny układ przestrzenny z kompleksem budynków młyńskich i spichrzy z XIX wieku z brukowaną ulicą Mennica (nazwa od znajdującej się tu niegdyś Mennicy Królewskiej – w okresie 1627-1644 jedynej działającej w Polsce).

Spośród znajdujących się tutaj zabudowań na uwagę zasługuje tzw. „Biały Spichrz”, wybudowany około 1780 r. posiadający gotycką piwnicę o sklepieniu krzyżowym z XV wieku.

Obecnie znajduje się tutaj oddział Muzeum Okręgowego, gdzie zebrano wyroby rzemieślnicze oraz dokumenty obrazujące historię i tradycje rzemiosła bydgoskiego i kujawskiego.

Uważna za najbardziej malowniczy zakątek Bydgoszczy będący inspiracją dla licznych tematów malarskich.

Stanowi ją kompleks budynków z XIX i początku XX wieku zlokalizowanych przy odnodze Brdy (zwanej Młynówką). Ze względu na to, iż część kamienic bezpośrednio graniczy z wodą, budzi to skojarzenie z Wenecją. Obecnie znajduje się w stanie rewaloryzacji.

Do końca XIX wieku była główną ulicą Starego Miasta.

To na niej właśnie swoje kamienice mieli najzamożniejsi mieszczanie, działały polskie firmy, a nawet pierwszy polski dom towarowy powstały na początku XIX wieku.

Obecnie od 1997 roku ulica jest deptakiem zamkniętym dla ruchu kołowego.

Budynek w stylu eklektycznym na planie litery „U” wzniesiono w latach 1903-1906.

Od południowego-zachodu znajduje się ośmioboczna, 44-metrowa wieża z galeryjką i barokowym hełmem z latarnią. Portal i zróżnicowane w zależności od kondygnacji okna mają formy późnogo- tyckie. Przyziemie i wysoki parter wyło- żone są piaskowcem.

Pobernardyński kościół rzymskokatolicki p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju został wybudowany w stylu późnogotyckim w latach 1552-1557 w miejscu drewnianego kościoła spalonego w 1545 roku.

Należy on dziś do najstarszych zabytków bydgoskich. W wieku XVII dobudowano do niego renesansową, kwadratową wieżę, a następnie w latach 1864-1866 dobudowano po stronie zachodniej odbiegającą od harmonii okrągłą wieżę, kruchtę i szczyt w stylu neogotyckim.

Wnętrze świątyni stanowi jedna, nakryta sklepieniem gwiaździstym, nawa. W przyległym budynku mieścił się klasztor Bernardynów.

Po kasacji konwentu (1829) kościół służył protestantom, a później także celom pozakultowym, m. in. jako składnica mebli, słomy, wytwórnia naboi itp. W roku 1865 obiekt przeznaczony został na kościół garnizonowy dla wojsk pruskich, a od 1920 roku dla Wojska Polskiego.

W jego składzie odnajdujemy „Pałacyk” z lat 1885-1886 zachowany w stylu manieryzmu niderlandzkiego z wieżą i dekoracyjnymi szczytami, a także dwa symetryczne budynki zbudowane w latach 1995-1996 ze szkła, stali i cegły klinkierowej.

Swą architekturą mają nawiązywać do znajdujących się nieopodal zabytkowych spichrzy.

Autorzy projektu z pracowni Bulanda & Mucha Architekci z Warszawy w 2000 r. zdobyli za niego główną nagrodę w ogólnopolskim etapie III Edycji Konkursu „Życie w architekturze” jako najlepszy budynek użyteczności publicznej.

Rzeźba autorstwa Jerzego Kędziory znajdująca się przy ulicy Mostowej, nad rzeką Brdą zdążyła już stać się nowym symbolem miasta. Odsłonięto ją 1 maja 2004 roku w dniu wejścia Polski do Unii Europejskiej.

Twarz "Przechodzącego przez rzekę" przedstawia rysy syna artysty. Wysokość figury to ponad 2 metry, a waga 50 kg.

Na linie ponadto siedzi jaskółka (z niem.: Schwalbe), kojarzona z dyrektorem Filharmonii – Andrzejem Szwalbe.

Wybudowana została w latach 1883-1885 w stylu neogotyckim u brzegu rzeki Brdy.

Pośrodku głównej elewacji, od ul. Jagiellońskiej ma ryzalit z okazałym szczytem sterczynowym, a po stronie północno-zachodniej wieżę mniejszymi wielobocznymi wieżyczkami.

Uważana za jedną z najwspanialszych budowli tego typu w Europie.

Każdego dnia o godz. 9.00, 12.00, 15.00 i 18.00 z wieży kościoła rozbrzmiewa hejnał bydgoski skomponowany w 1946r przez bydgoszczanina - Konrada Pałubickiego. Inspiracją dla kompozytora była melodia jednego z kaszubskich wiwatów.

Zajmuje obiekt wzniesiony w latach 1616-1618 jako Klasztor Klarysek.

Funkcje tę spełniał jednak tylko do roku 1818,kiedy to nastąpiła kasata zakonu.

Wkrótce po przebudowie swą siedzibę miał tutaj szpital miejski, a od roku 1946 Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego.

>> zobacz wiecej 

Zbudowany został w latach 1872-1878 według projektu Fryderyka W. Adlera w stylu eklektycznego neogotyku z elementami romanizującymi. Początkowo był kościołem ewangelickim, a od 1946 roku aż do dziś – rzymskokatolickim.

Najbardziej charakterystycznymi elementami architektonicznymi są ośmioboczna kopuła oraz zwieńczona iglicą wieża. W neobarokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny i rzeźby św. Piotra i Pawła.

Al. Adama Mickiewicza

Aleja Mickiewicza należała niegdyś do najbardziej reprezentacyjnych i urokliwych miejsc Bydgoszczy. Przez środek dwupasmowej jezdni przebiegała szeroka aleja, którą wysadzono dwoma rzędami wiązów piramidalnych połączonych girlandami z winobluszczu.

Po stronie północnej, wzdłuż ulicy wybudowano okazałe wille i kamienice mieszczańskie z kompleksami zieleni, w duchu secesji berlińskiej, z elementami modernistycznymi, a po drugiej stronie założono ogród w stylu angielskim (dziś park im. J. Kochanowskiego).

Traktowany jako jeden z symboli Bydgoszczy pomnik stanął obok budynku ówczesnego teatru w Parku Teatralnym 18 października 1910 roku.

Wyszedł on spod dłuta berlińskiego rzeźbiarza Ferdynanda Lepckego, a zakupił go Lewin Louis Aronsohn (Honorowy Obywatel Bydgoszczy).

Mówi się, iż argumentem ku temu miało być podobieństwo rzeźby do jego przyjaciółki – statystki bydgoskiego teatru albo to, że modelką był sama córka Aronsohna.

Obecnie (po wielokrotnej zmianie miejsca) pomnik usytuowany jest naprzeciw Teatru Polskiego w Parku im. Jana Kochanowskiego zbudowanego w latach 1947-1949 wg projektu bydgoskiego architekta Alfonsa Licznerskiego.

Od 2000 roku nosi imię Hieronima Konieczki – bydgoskiego aktora i reżysera. 

Polecamy: Ogród Botaniczny, ZOO, Stok narciarski, Park rozrywki, Ośrodek rekreacji konnej, Myślęcińska Kolejka Parkowa i inne atrakcje.
>> zobacz wiecej 

W okresie letnim do Myślęcinka (m.in. z ul. Gdańskiej) można dojechać zabytkowym tramwajem.

Teksty i zdjęcia zamieszczone w prezentacji miasta Bydgoszczy- pochodzą z archiwum Wydziału Promocji Urzedu Miasta Bydgoszczy  oraz archiwum firmy: VC Travelling Polska. Prezentowane tu teksty i zdjęcia zamieszczone zostały za zgodą i wiedzą przedstawicieli w/w urzędu oraz firmy VC Travelling Polska.