Najpiękniejsze miejsca w Polsce

W pobliżu muszli znajduje się jeden z dwóch monumentów upamiętniających założyciela Solanek Zygmunta Wilkońskiego, drugi będący formą przestrzenną z medalionem stoi przed zakładem kąpieli borowinowych. Ozdobą głównego wejścia do parku jest ogromny pomnik pawia, pełniący jednocześnie rolę zegara słonecznego. O zmierzchu pomnik nabiera tajemniczego wyglądu rozbłyskując kolorowym swiatłem.

Park ma powierzchnię ponad 75 hektarów. Na tej przestrzeni poza budynkami znajdują się zabytki przyrody i bardzo urozmaicony drzewostan. Rosną jawory, klony, jesiony, kasztanowce, dęby, platany, oliwniki wąskolistne oraz wierzby nadmorskie. Latem w parku można podziwiać wielobarwne, starannie pielęgnowane dywany kwiatowe, będące chlubą uzdrowiska, na które przeznacza się każdego roku około 100 tysięcy sadzonek. Zdobią go również egzotyczne palmy.

Bardzo malownicze są stawy parkowe - jeden z mostkiem prowadzącym wprost do tężni i z wysepką, na której niegdyś stała miniaturowa latarnia morska, drugi z okazałą fontanną, której zmieniające się strumienie wody, po zmierzchu podświetlane są różnobarwnymi światła-mi.

W Parku Solankowym, który swą nazwę zawdzięcza solance, znajduje się wiele obiektów sanatoryjnych. Najstarsze pochodzą z drugiej połowy XIX wieku, a najnowszym z nich jest otwarta w 2001 roku tężnia solankowa.

Działanie tężni jest proste: solanka jest pompowana na najwyższy poziom konstrukcji, po czym spływa w dół po gałązkach tarniny ulegając przy tym odparowaniu. Wokół powstaje aerozol, który działa profilaktycznie i wspomaga leczenie schorzeń górnych dróg oddechowych, chorób tarczycy, schorzeń alergicznych skóry, obniża również poziom ciśnienia tętniczego krwi.

Inowrocławska tężnia ma kształt dwóch połączonych ze sobą wieloboków, mierzy 9 m wysokości i 320 m długości. Na całej jej długości znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę Parku Solankowego.

Pierwszą w Polsce tężnię wybudowano w Ciechocinku z inicjatywy Stanisława Staszica w 1836 roku. Pierwotnie miała ona służyć tylko do pozyskiwania soli z solanki, szybko jednak odkryto, że powstający podczas procesu odparowywania aerozol ma działanie lecznicze.

Drugą tężnię w Polsce wybudowano w uzdrowisku w Konstancinie-Jeziornej. Inowrocławska budowla, trzecia w kraju pod względem chronologicznym, jest drugą co do wielkości. W całej Europie jest kilkanaście takich konstrukcji, w tym jedna w mieście partnerskim Inowrocławia - niemieckim Bad Oeynhausen. Przy budowie tej tężni wykorzystano tarninę pobraną z okolic Inowrocławia.

W kompleksie tężni jest również miejsce na czynny wypoczynek. Miłośnicy golfa mają do dyspozycji 18 torów do minigolfa, są tu również trzy tory do gry w kręgle i stoliki do gry w szachy, oraz park linowy i plac zabaw dla dzieci.

Założycielami i głównymi udziałowcami zarejestrowanej 4 maja 1875 roku w Królewskim Sądzie Powiatowym w Inowrocławiu spółki akcyjnej "Solanki Inowrocławskie" byli: dr praw Zygmunt Wilkoński i adwokaci Samuel Hoeniger i Oskar Triepcke.

Spółka wykupiła od miasta tereny pod budowę obiektów kąpielowych oraz park zdrojowy i już w 1876 roku uruchomiono pierwszy zakład leczniczy z 14 wannami do kąpieli solankowych.

Po roku wybudowano następne łazienki solankowe z 15 wannami, a w 1880 roku trzeci obiekt leczniczy nazwany "Nowym Światem". Głównie zamierzano leczyć choroby reumatyczne, kobiece i skórne oraz skrofulozę, ponadto w 1886 roku pobudowano łazienki dla dzieci cierpiących na reumatyzm.

W późniejszym okresie modernizowano istniejące obiekty i stawiano nowe, m.in. zaprojektowano cieplarnię. Od 1915 roku w nowo otwartej pijalni wód mineralnych pojawiła się "Kujawianka", produkowana z miejscowego źródła kopa- lnianego. Rangę inowrocławskiemu zdrojowisku dodawał fakt, iż protektorat nad nim przyjęła niemiecka para cesarska.

Okres prosperity nastąpił w II Rzeczypospolitej.            
Nobilitowane przyznaniem oficjalnej nazwy "Inowrocław-Zdrój" już w 1920 roku uzdrowisko wzbogaciło się o muszlę koncertową i kolejne zakłady lecznicze: kąpieli solankowych i kwasowęglowych (budowany w latach 1922-1924) i przyrodoleczniczy, tzw. wziewalnię (1928-1929). Pierwszym sanatorium był wzniesiony w latach 1928-1930 gmach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W sąsiedztwie, w zachodniej części miasta wyrosła szybko dzielnica zdrojowa z bogatymi willami i pensjonatami.

Ponowny rozwój bazy leczniczej nastąpił w latach 70., kiedy wybudowano sanatoria branżowe z szerokim zapleczem medycyny uzdrowiskowej: "Energetyk", "Metalowiec 70", "Modrzew" i Kolejowe Sanatorium Uzdrowiskowe im. dra Józefa Krzymińskiego. W znacznym zakresie powiększono bazę Przedsiębiorstwa Państwowego "Uzdrowisko Inowro- cław" (dziś są to "Solanki" Uzdrowisko Inowrocław sp. z o.o.), a największym przedsięwzięciem był oddany do użytku w 1988 roku Zespół Sanatoriów Uzdrowiskowych "Kombatant".

Głównymi profilami leczniczymi inowrocławskiego uzdrowiska są obecnie: choroby krążenia, reumatologia oraz choroby układu ruchu, w tym stany zwyrodnieniowe, urazowe i zapalne, choroby kręgosłupa, układów oddechowego i pokarmowego (m.in. nieżyt górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, rozedma płuc, cukrzyca, otyłość, przewlekły nieżyt żołądka z nadkwasotą i stany po operacjach pęcherzyka i dróg żółciowych).

Placówki uzdrowiskowe oferują swym pacjentom kilkadziesiąt rodzajów zabiegów leczniczych: kąpiele solankowe, zawijanie borowinowe, kąpiele wirowe, kwasowęglowe i perełkowe, natryski (bicze) szkockie, hydromasaże angielskie i aromatyczne, ćwiczenia kinezyterapeutyczne indywidualne i zespołowe, masaże lecznicze klasyczne, pneumatyczne i aquavibron oraz zabiegi z zakresu fizykoterapii: światłolecznictwo, ultrasonoterapia, elektrolecznictwo, parafinoterapia, inhalacje i działania laseru oraz krioterapia, czyli leczenie zimnem.

W sanatorium "Energetyk" wybudowano (pierwszą w polskich ośrodkach sanatoryjnych) specjalną komorę do krioterapii ogólnej, w której pacjenci poddawani są krótkotrwałym zabiegom rehabilitacyjnym w temperaturze od - 100° do -160°C.

Warto też wspomnieć, że dwa inowrocławskie sanatoria "Metalowiec 70" (ten zmienił nazwe na "Oaza") i "Modrzew" szczycą się posiadaniem certyfikatu "Ośrodka Przyjaznego Osobom Niepełnosprawnym", nadawanego przez kapitułę złożoną z przedstawicieli najważniejszych stowarzyszeń i organizacji osób niepełnosprawnych. Ponadto sanatorium "Metalowiec 70", które otrzymało też tytuł "HIT 2004" za wysoką jakość usług sanatoryjnych, proponuje ciekawą ofertę zabiegów w zakresie odnowy biologicznej: tybetański masaż ciepłymi kamieniami, saunę świetlną i grotę solno-jodową. Natomiast "Modrzew" może pochwalić się jedynym w Inowrocławiu basenem (o wymiarach 12,5 m x 8,5 m) wypełnionym solanką z naturalnego źródła.

W rankingu tygodnika "Wprost" z 2005 roku, autorstwa niezależnego eksperta, prof. Zdzisława Krasińskiego, spośród 75 polskich uzdrowisk Inowrocław uplasował się na wysokim 8. miejscu, wyprzedzając m.in. Rabkę, Konstancin i Wieliczkę. Na kryterium oceny składały się m.in.: jakość tworzyw leczniczych (na przykład wód, borowiny), baza przyrodolecznicza miejscowego szpitala i pijalni wód, liczba krytych i otwartych basenów, parków, ogrodów, fontann, deptaków spacerowych, czy też oddzielenie części uzdrowiskowej od infrastruktury komunalnej, liczba i jakość urządzeń rozrywkowych, oferta kulturalna.

Poza typowym leczeniem sanatoryjnym inowrocławskie uzdrowisko oferuje również pobyty profilaktyczne, rehabilitacyjne, odchudzające i rekreacyjne, także weekendowe.

W Parku Solankowym najznakomitsze  postacie polskiej kultury, nauki, sztuki i sportu, goszczące w Inowrocławiu sadzą pamiątkowe drzewa

Zabytki Inowrocławia

Najstarszym i najcenniejszym zabytkiem Inowrocławia jest romański kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny, wzniesiony zapewne w końcu XII wieku z fundacji księcia Leszka, wnuka Bolesława Krzywoustego. Orientowany, jednonawowy z  zamkniętym absydą prezbiterium i dwuwieżowym masywem zachodnim, był największą bazyliką redukowaną (bez transeptu) w Europie środkowo-wschodniej.

W 1834 roku spłonął i przez wiele lat nie pełnił funkcji religijnych, dlatego mieszkańcy nazwali go "Ruiną". Odbudowany został staraniem proboszcza Antoniego Laubitza w latach 1900-1901. Szczęśliwie przetrwała piękna gotycka rzeźba "Uśmiechniętej Madonny" z XIV wieku. Zwiedzając świątynię koniecznie zwrócić trzeba uwagę na znajdujące się zewnętrznych ścianach ryty i płaskorzeźby, które stały się źródłem licznych domysłów i legend. Symbolizują one podstawowe prawdy wiary chrześcijańskiej.

Drugim inowrocławskim kościołem, który pochwalić się może średniowiecznym rodowodem, jest późnogotycka fara p.w. Św. Mikołaja. Jest to trzynawowa świątynia, wielokrotnie przebudowywana. Po olbrzymich zniszczeniach dokonanych w trakcie najazdu krzyżackiego w 1431 roku wzniesiona została właściwie od podstaw i dzisiaj nie wiadomo właściwie jak wyglądała poprzednio, a zaznaczyć trzeba, że jej pierwotną fundację datuje się na połowę XIII wieku. W latach 1320-1321 odbywał się tutaj proces polsko-krzyżacki o Pomorze Gdańskie.

W wyroku ogłoszonym przez Janisława-arcybiskupa gnie- źnieńskiego, Zakon skazany został na zwrot zagrabionych ziem i odszkodowanie pieniężne. Wnętrze świątyni wypełnione jest licznymi zabytkami sztuki sakralnej, głównie barokowymi i rokokowymi. Niektóre z nich pochodzą z dawnego kościoła franciszkańskiego.

Zwracają uwagę XVII-wieczne ołtarze: Św. Krzyża, w którym znajduje się gotycka rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego oraz św. Antoniego, a także XVIII-wieczne epitafium rodziny Zboża Radojewskich - jedyny w mieście przykład sztuki sarmackiej. W dniu 13 grudnia 1860 roku w inowrocławskiej farze ochrzczony został Jan Kasprowicz.

W 2002 roku inowrocławianie obchodzili 100-lecie konsekracji największej w mieście świątyni p.w. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, wzniesionej w latach 1898-1900 z inicjatywy księdza Antoniego Laubitza według projektu berlińskiego architekta Augusta Rincklake. Neoromański kościół, długi na 72 m, a szeroki na 25 m, może pomieścić 3000 ludzi.

Widoczna w całej okolicy 77-metrowa wieża jest doskonałym punktem orientacyjnym i swego rodzaju symbolem Inowrocławia. Bogaty wystrój rzeźbiarski, będący dziełem Władysława Marcinko- wskiego, nawiązuje do polskich tradycji narodowych. Dotyczy to zwłaszcza tympanonu zachodniego z wizerunkiem Matki Boskiej w koronie oraz nieistniejącego już portalu północnego, na którym wyrzeźbiona była scena z Piastem i Rzepichą przyjmujących aniołów.

Ta płaskorzeźba została zniszczona podczas katastrofy z 9 kwietnia 1909 roku, kiedy to zapadła się część północnej ściany świątyni. W roku ponownego otwarcia kościoła dla wiernych (dokładnie 18 grudnia 1929 roku) ochrzczony został tutaj Józef Glemp, obecny Prymas Polski.

Kościół garnizonowy p.w. św. Barbary i św. Maurycego
al. Mikołaja Kopernika 16
88-100 Inowrocław

Kolejnym godnym uwagi zabytkiem sakralnym jest kościół garnizonowy p.w. św. Barbary i św. Maurycego, nawią- zujące do klasycyzmu dzieło Mariana Andrzejewskiego i miejscowego budo- wniczego Franciszka Dźwikowskiego.

Unikalną ciekawostkę stanowi charakterystyczna kopuła przypominająca żołnierski hełm. W kościelnym wnętrzu znajduje się kilkanaście tablic upamiętniających ważne dla Kujawian epizody najnowszej historii.

W Inowrocławiu znajduje się też sporo zabytkowych domów. Historycznie najważniejszy,  przy ulicy Kościuszki 19, stoi na miejscu średniowiecznej ważnicy. Do naszych czasów przetrwały relikty XIV-wiecznych ścian oraz gotycka dwukomorowa piwnica.

Najwięcej ciekawych przykładów budownictwa mieszczańskiego pochodzi z końca XIX   i pierwszej połowy XX wieku i wzniesionych zostało w modnych wówczas neohistorycznych stylach.

Przy ulicy Solankowej, której zabudowa wyróżnia się oryginalnością i wyjątkowym smakiem artystycznym, spotkać możemy nawiązujący do romantycznego neogotyku dom kupca Juliana Dreusa (nr 52), neorenesansową willę  zasłużonego inowrocławskiego budowniczego Kazimierza Przyłuskiego (nr 50), "pałac mieszczański" w stylu włoskiego neorenesansu (nr 33), w którym   ma swoją siedzibę Muzeum im. Jana Kasprowicza, dom reprezentujący renesans niderlandzki, w którym w 1927 roku mieszkał Stanisław Przybyszewski (nr 30), czy inspiro- wany polskim duchem pensjonat "Biały Dworek" (nr 60). 

W 1901 roku wzniesiony został okazały hotel "Bast", który stanowi jeden z głównych akcentów centrum Inowro- cławia. Ten wielofunkcyjny gmach, przyrównywany często do poznańskiego "Bazaru", zaprojektowanego  w stylu neobarokowego eklektyzmu.

Z innych obiektów użyteczności publicznej zwracają uwagę: moderni- styczny bank przy ulicy Grodzkiej zaprojektowany w 1923 roku oraz pobudowane w tym samym stylu gimnazjum żeńskie (dziś II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej), budynki uzdrowiskowe, w szczególności stanowiący przykład tzw. stylu okrągło- łukowego pierwszy zakład kąpielowy z lat 1875-1876 (obecnie biuro usług uzdrowiska) oraz nawiązujący do klasycystycznej architektury pałacowej zakład przyrodoleczniczy w Solankach,  klasycystyczne gmachy byłego sądu i więzienia z pierwszej połowy XIX wieku (obecnie Urząd Gminy) oraz gimnazjum męskiego z lat 1859-1860 (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza), a także stuletni neorenesansowy budynek obecnego Sądu Powiatowego. Najładniejszy przykład neogotyku stanowi gmach obecnego ratusza (dawne starostwo), wybudowany

Współczesny Inowrocław to nie tylko historia i lecznictwo, ale także sport. Inowrocławianie i turyści mogą podziwiać wspaniałą halę widowiskowo – sportową - jeden z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Polsce północnej.

Hala została znakomicie wyposażona i odpowiada wszelkim normom i standardom europejskim. Przystosowano ją do prowadzenia zawodów sportowych o randze ogólnopolskiej i międzynarodowej w większości dyscyplin rozgrywanych pod dachem: w piłce koszykowej, siatkowej i ręcznej, w zapasach, judo, karate, boksie itd. oraz imprez artystycznych, koncertów oraz dużych pokazów handlowych  i wystawienniczych. Łączna powierzchnia hali wynosi 8100 m kw., sala główna ma natomiast 1040 m kw. i docelowo można tam przygotować 2500 miejsc siedzących.

W obiekcie znajdują się ponadto mniejsze sale treningowe, pomieszczenia do ćwiczeń gimnastycznych, do odnowy biologicznej oraz siłownia, jest też kawiarnia. Funkcjonalną salę konferencyjną przygotowano do prowadzenia profesjonalnych pokazów, odczytów i narad. Przy hali znajdują się wygodne parkingi, co istotne cały obiekt – dzięki specjalnym pochylniom i windzie – przystosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych.

(aktualnie w remoncie!)         

         
STADION MIEJSKI
ul. Wierzbińskiego 2
88-100 Inowrocław
tel. (52) 355 24 26
fax (52) 357 00 11

Basen „Wodny Park” mieści się przy ul. Toruńskiej 46-48. Jest nowoczesnym, funkcjonalnym i pierwszym tego typu obiektem w naszym mieście. W basenie jest profesjonalna, podświetlana sześciotorowa niecka sportowa o wymiarach 25 m x 12,5 m, niecka rekreacyjna o głębokości od 30 do 50 cm dla dzieci z małą zjeżdżalnią i torami do nauki  pływania.

Są tam także różne atrakcje dla mieszkańców, tj. m.in. sztuczna rzeka, kaskada do masażu karku, gejzer powietrzny, dwa jacuzzi z oświetleniem podwodnym oraz zjeżdżalnia o długości 82 m. Do dyspozycji jest tam także sala sportowa, siłownia, solarium, sauna,  kawiarenka oraz  punkt handlowy, w którym będzie można nabyć sprzęt sportowy. W "Wodnym Parku" prowadzona jest nauka pływania dla niemowląt "Aqua Baby". Obiekt dostosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Basen jest atrakcyjnie położony na skaraju parku uzdrowiskowego, przy Hotelu "Park".

– lodowisko o wymiarach 20 x 30 metrów -  osłonięte bandami funkcjonuje na boisku Gimnazjum nr 3, przy ul. Łokietka 3 oraz lodowisko wymiarach 20 x 40 metrów  przy ulicy Toruńskiej 46-48. Wyposażone są w urządzenia pozwa- lające na utrzymanie płyty lodowiska nawet przy temperaturze do +10^oC. Przy lodowiskach działają wypożyczalnie łyżew.

Ścianka o wysokości 12,5 m i powierzchni 92,8 m² znajduje się wewnątrz Hali Widowiskowo-Sportowej przy al. Niepo- dległości 4 i jest największym tego typu obiektem w Polsce północnej. Zajęcia na ściance prowadzone są przez profesjonalnie przygotowanych opera- torów i cieszą się dużą popularnością wśród mieszkańców Inowrocławia i okolic.

Skate Park powstał w 2003 roku u zbiegu ulic Świętokrzyska - Zapadłe - Staszica. Jego obszar zajmujący 800 m2 jest pokryty nową nawierzchnią asfaltową i jest wyposażony w urządzenia do jazdy na deskorolkach i łyżworolkach. Na obrzeżach boiska zanjdują się ławki dla publiczności.

Korty mieszczą się przy ul. Rakowicza 93.Oddzielne hale połączone są wspólnym bokiem. Hale sportowe mają rozpiętość osiową od 16,20 m do 23,00 m i długość 36m. Czynne w godz. od 7.00 do 22.00 w każdy dzień tygodnia.

– przy ul. Przy Stawku 1, na skraju Parku Solankowego. Oferują 5 boisk do gry w tenisa ziemnego wraz ze ścianą do treningów dla początkujących. W skład tego kompleksu wchodzi zaplecze socjalne z szatniami i pełnym węzłem sanitarnym, kawiarnią czynną od 7.00 do 21.30 oraz widownią na 300 osób.Czynne są w każdy dzień tygodnia od godz. 7.00 do 22.00.

przeznaczony jest dla dzieci w wieku 2-12 lat. Nawierzchnia placu wykonana jest z materiałów, które w razie upadku dziecka np. z huśtawki, będą gwarantowały możliwie największe bezpieczeństwo malucha. „Miś” został wyposażony m.in. w urządzenia dostosowane do potrzeb dzieci niepełnosprawnych. Obiekt jest monitorowany.
Ponadto podobne place znajdują się: w Parku Solankowym, u zbiegu ulic Świętokrzyska – Zapadłe oraz przy ul. Krzywoustego.

w kompleksie tężni solankowej jest kręgielnia oraz minigolf, które zajmują powierzchnię 660 m2. Na tym obszarze znajduje się 18 torów do gry w minigolfa oraz 3 tory do gry w kręgle. Do dyspozycji grających jest 20 kijów i 50 piłeczek golfowych, a także 3 kule do gry w kręgle i 9 kręgli.

teren obejmuje 7 ha powierzchni Parku. Obiekt składa się z 48 atrakcji rozmieszczonych na 3 trasach:

Materiały użyte w prezentacji pochodzą ze zbiorów Urzędu Miasta w Inowrocławiu.
Autorami lub właścicielami zamieszczonych w prezentacji zdjęć są: Totem, Concept, PGKiM Sp. zo.o., VC Travelling Polska, Monika Dąbrowska, Beata Zarzycka, Bogusław Kolanowski i inni.