Najpiękniejsze miejsca w Polsce

 
Bnin i Kórnik, tworzące dziś administracyjną całość, niegdyś stanowiły dwa odrębne miasta. Bnin uzyskał prawa miejskie około 1395 r. – od tego czasu pozycja miasta stale wzrastała aż do poł. XVII w. gdy jego znaczenie zaczęło maleć na rzecz sąsiedniego Kórnika. Początki Kórnika nie są dobrze znane. Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z XII w.

Początkowo była to osada wiejska, która zaczęła się intensywnie rozwijać dopiero kiedy znalazła się w rękach rodu Górków. Po śmierci ostatniego z rodu Górków, majątek pozostawał w rękach rodu Czarnkowskich, a później Grudzińskich.

Następnie dobra kórnickie przeszły na własność rodziny Działyńskich, która była ich właścicielami przez dwa wieki przyczyniając się do rozkwitu rezydencji i okolicznych wiosek. Wielkie zasługi w rozbudowie majątku przypisuje się Teofili z Działyńskich Szołdrskiej-Potulickiej, która nie tylko przebudowała swoją rezydencję, ale przede wszystkim odbudowała i unowocześniła miasto, sprowadziła nowych osadników i nadała im liczne przywileje. Za jej czasów powstało wiele warsztatów rzemieślniczych, a nawet wytwórnia jedwabiu z hodowlą jedwabników.

Ogromne znaczenie dla rozwoju Kórnika odegrał również hrabia Tytus Działyński – wielki patriota i mecenas kultury. Zbierał pamiątki narodowe, ponownie przebudował zamek, unowocześnił folwarki, utworzył bibliotekę, arboretum i szkółki drzew i krzewów.