Najpiękniejsze miejsca w Polsce

Kamień Pomorski jest jednym z najstarszych miast na Pomorzu Zachodnim.

Pierwsze ślady osadnictwa sięgają czasów starożytnych. W IX w. istniał tu gród obronny, należący do systemu wczesnego ostrzegania terytorium plemiennego Wolinian. W X w. obok grodu pojawiło się podgrodzie. Na przełomie XI i XII wieku Kamień był stolicą Pomorza Zachodniego.

Pierwszy znany historycznie książę, założyciel pomorskiej dynastii Gryfitów, rezydujący w Kamieniu Pomorskim, to Warcisław I. On właśnie witał przybyłą tu w 1124 r. misję chrystianizacyjną z Ottonem biskupem Bambergu na czele. W końcu XII w. Pomorze często zagrożone było duńskimi najazdami.

W 1175 r. po kolejnej nieprzyjacielskiej wyprawie przeniesiono do Kamienia Pomorskiego ze zniszczonego sąsiedniego Wolina stolicę biskupią - Kamień pozostawał nią do 1545 roku, a potem do 1648 roku był siedzibą biskupstwa Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego.

W 1186 r. po kapitulacji księcia Bogusława II miasto dostało się na 38 lat pod panowanie Duńczyków. Kolejne tragiczne wydarzenia przyniósł rok 1273, kiedy to wojska brandenburskie spustoszyły miasto. Rok później książę Barnim I, chcąc podźwignąć zrujnowany Kamień, nadał mu prawa miejskie.

Nowe polokacyjne miasto powstało na starym podgrodziu słowiańskim. Nadanie praw miejskich zdecydowanie przyspieszyło jego rozwój. W tym okresie mieszkańcy Kamienia zajmowali się przede wszystkim rolnictwem, rybołówstwem i rzemiosłem.

Dobre połączenia lądowe z nadmorskimi miastami niemieckimi wyznaczyły szlak handlowy przechodzący przez Kamień do Kołobrzegu, Słupska i Gdańska. Dzięki przywilejom książęcym handel zaczął rozwijać się także w samym Kamieniu. Miasto utrzymywało ścisłe kontakty z Hanzą.

W 1308 r. na Kamień kolejny raz napadli Brandenburczycy. Wówczas to całe miasto spłonęło. Po tej tragedii zaczęto budować mury miejskie, które zastąpiły wcześniejsze umocnienia drewniano-ziemne. Wokół miasta wzniesiono osiem wież obronnych, w tym trzy od strony Zalewu.

Od strony lądu miasto zabezpieczał mur z pięcioma wieżami i dwiema fosami. Umocnienia te nie obejmowały katedry i zabudowań kapitulnych, które obwarowano nieco później osobnym murem. Z biegiem czasu w obrębie miasta powstało wiele sakralnych i świeckich budowli; większość z nich przetrwała do dziś.

Wojna trzydziestoletnia (1618 -1648) przyczyniła się do znacznego wyniszczenia całego Pomorza, nie oszczędziła też Kamienia. Wycofujące się wojska spaliły miasto. W 1630 r. zajęli je Szwedzi, a w 1679 r. przeszło pod panowanie Brandenburczyków. Nastały wówczas długie lata pokoju.

W granicach państwa polskiego Kamień znalazł się po zakończeniu II wojny światowej. Miasto zdobyte zostało przez wojska I Frontu Białoruskiego 5 marca 1945r. W walkach na terenie Ziemi Kamieńskiej uczestniczyły także oddziały II Dywizji Piechoty 1 Armii Wojska Polskiego. W wyniku działań wojennych zniszczenia zabudowy miejskiej osiągnęły poziom około 70%.