|
 |
|
|
POD ZNAKIEM WODY l ŻAGLI!
|
|
|
|
| Jezioro Solińskie (foto J.Joniak) |
| Jezioro Solińskie (foto J.Joniak) |
|
Akweny - soliński i myczkowiecki, są znanymi i cenionymi przez polskich żeglarzy i wioślarzy ośrodkami wypoczynku dla miłośników wody i słońca. Cały obszar bieszczadzkich jezior w sumie bez mała 24 km2, to strefa ciszy, dlatego nie wolno używać na nich sprzętu motorowodnego, tylko łodzi, pływających pod żaglami i przy pomocy wioseł.
|
| Jezioro Solińskie (fot. P.Rogala) |
|
|
|
|
Szczególnie dogodne warunki do żeglowania panują w czerwcu oraz we wrześniu i październiku. Zmienne, porywiste wiatry pozwalają wówczas amatorom pływania żaglówkami na wykazanie się pełnymi umiejętnościami żeglarskimi.
|
|
|
|
| Zapora i J.Myczkowieckie (foto J.Joniak) |
|
Zwolenników kąpieli w obu tych akwenach należy ostrzec przed pływaniem poza miejscami do tego przeznaczonymi. Warto wiedzieć również i o tym, że temperatura wody w zalewie myczkowieckim jest ok. 5°C niższa od temperatury wody w zalewie solińskim, co spowodowane jest przepompowywaniem wody z jednego zbiornika do drugiego. Posiadający specjalną kartę pływacką mogą pływać po całym zalewie.
Po zalewie solińskim kursują statki bieszczadzkiej floty, wypływające z Soliny i Polańczyka. Dzięki nim wczasowicze i turyści mają możliwość poznania najciekawszych zakątków tego malowniczego akwenu.
Niemal każdy z ośrodków wczasowych dysponuje własną przystanią i własnym sprzętem pływającym. Przystanie istnieją w Polańczyku, Solinie, Jaworze, Myczkowcach, Rajskim i Zawozie. Przy niektórych działają też wypożyczalnie kajaków, łodzi żaglowych i rowerów wodnych.
|
|
|
|
| Jezioro Solińskie (fot. P.Rogala) |
| Jezioro Solińskie (foto J.Joniak |
|
Nad bezpieczeństwem pływających i kąpiących się czuwają ratownicy Bieszczadzkiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, którzy mają swoją centralną bazę w Polańczyku oraz Policja Wodna. W Polańczyku także znajduje się baza Krośnieńskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego.
Wody obu bieszczadzkich zalewów zalicza się do wód nizinnych i mają one l klasę czystości. Wędkować można całą dobę, zarówno z brzegu jak i z łodzi z uwzględnieniem limitów
i okresów ochronnych.
|
|
|
|
|
W jeziorze solińskim występują takie gatunki ryb jak: sandacz, szczupak, okoń, karp, leszcz, płoć, kleń, ukleja oraz sum. W Myczkowcach spotykamy dużą ilość pstrąga i troci jeziorowej, a mniej sandacza, szczupaka i karpia.
O możliwościach wędkowania informują biura PZW w Solinie (tel. O 605 787 662) oraz
w Polańczyku (tel. 469 21 85)
|
|
|
|
|
Wypożyczalnie sprzętu pływającego.
OW MSW „Jawor” – Polańczyk
- tel. 469 20 77, 0691 204 695
WZW „Jawor” – Solina - tel. 468 81 45
Hotel „Energetyk” – Myczkowce - tel. 461 80 31
OSW „Sarzyna” – Zawóz - tel.469 25 45
CW „Wyspa Polańczyk” - tel. 469 27 46, 470 36 26
OW „Zjawa” – Polańczyk - tel. 466 66 39, 605 394 571
KOZŻ Krosno – Polańczyk - tel. 466 6138 604 246 569
CWS „Unitra” – Polańczyk - tel. 469 23 31
OLW „Dedal” – Polańczyk - tel. 469 20 08
OUW „Biała Flota” – Solina - tel. 469 18 21
TRAMP – kursy statkiem - tel. 603 860 234
Pole namiotowe „Cypel” - tel. 469 22 60, 605 588 467
BWOPR Polańczyk - Cypel baza Centralna tel. 607 112 112, 607 384 523
Rejsy Statkiem Po Zalewie Solińskim
OUW „Biała Flota” – Solina > tel. 469 18 21
TRAMP – Polańczyk > tel. 603 860 234
|
|
|
|
|
|
|
Zapora w Solinie
|
|
|
|
|
W latach 1961-68 zrealizowana została kolejna z planu perspektywicznego budowa Elektrowni i Zapory Wodnej Solina. Był to pierwszy obiekt tego typu w Polsce budowany segmentowe. Przy jej budowie wykorzystano dźwig linowy sprowadzony z Wielkiej Brytanii.
|
| Zapora w Solinie (fot. Monika Ptak) |
|
|
|
|
Jest to zapora betonowa typu ciężkiego. Wysokość jej od podstaw do korony wynosi 82 metry, a rozpiętość od brzegu do brzegu 664 metry.
W okresie letnim korona zapory jest czasowym deptakiem przemierzanym przez dziesiątki tysięcy turystów.
|
|
|
|
|
|
|
Zapora w Myczkowcach
|
|
|
|
|
W latach 1956-60 zrealizowano pierwszą z planu perspekty- wicznego budowę elektrowni wodnej w Myczkowcach.
Z rdzeniem betonowo-iłowym i wałem ziemnym posiada wysokość 23 m i długość 430 m.
Wielkość spiętrzenia dochodzić może do 15,5 m. Budowę zapory w Myczkowcach podjęto jeszcze na początku lat 20-tych XX wieku (przebito wówczas sztolnie pod górą Grodzisko, która doprowadza wodę z zalewu myczkowieckiego do niewielkiej hydroelektrowni o mocy 8,5 NW w Zwierzyniu).
Poniżej zapory w dawnym korycie Sanu znajduje się jeden z ciekawszych pomników bieszczadzkiej przyrody -pionowa ściana skalna, o wysokości 69 m. i o długości 600 m, na której wyrosła karłowata roślinność.
|
|
|
|
|
|
|
|
Uzdrowisko Polańczyk
|
|
|
|
Polańczyk jest miejscowością uzdrowiskową, położoną w sercu Bieszczad na półwyspie Zalewu Solińskiego zwanego „Bieszczadzkim Morzem”. Jego położenie jest jednym z atutów czyniących tę miejscowość atrakcyjną pod względem krajobrazowym oraz klimatycznym. Wody Zalewu złagodziły ostre górskie powietrze, dzięki czemu powstał specyficzny mikroklimat. Warunki klimatyczne oraz czystość powietrza to główne atuty tego terenu.
Lecznictwo uzdrowiskowe rozpoczęto na początku lat 70 –tych, natomiast w 1999 roku Polańczyk uzyskał status uzdrowiska. Występują tu wody lecznicze wodorowęglanowo – sodowe, jodkowe, borowe, co pozwala wykorzystać ich działanie w kuracji pitnej i kąpielach leczniczych.
|
|
|
|
|
Baza sanatoryjna:
Cała baza sanatoryjno – wypoczynkowa znajduje się na przepięknym półwyspie, wcinającym się głęboko w wody solińskiego akwenu, o dobrym nasłonecznieniu i przewietrzeniu.
W obiektach sanatoryjnych: „Solinka”, „Plon”, „Ela”, „Dedal”, i może się leczyć łącznie 700 osób. Ośrodki posiadają gabinety zabiegowe oraz są przystosowane dla osób niepełnosprawnych ruchowo. W SU „Solinka” znajduje się zakład przyrodoleczniczy.
Jednocześnie na terenie uzdrowiska istnieją ośrodki wypoczynkowe: „Jawor”, „Szymon” i „Relavia”.
Profile lecznicze:
- schorzenia narządu ruchu
- schorzenia górnych dróg oddechowych
- choroby układu wydzielania wewnętrznego i przemiany materii
Zabiegi:
- okłady borowinowe i parafinowe,
- kinezyterapia,
- hydroterapia,
- inhalacje,
- masaże podwodne,
- kąpiele mineralne – solankowe i siarczkowe,
- bicze szkockie.
W miejscowości Polańczyk zlokalizowane są również inne ośrodki wypoczynkowe: „Zjawa” „Unitra”, OW PBGiTR Rzeszów, wiele pensjonatów, hoteli, gospodarstw agroturystycznych, kwater prywatnych
i pól namiotowych.
|
|
|
|
|
|
|
|
Sanktuarium
Matki Bożej Pięknej Miłości
w Polańczyku
|
|
|
|
| Ikona Matki Boskiej Łopieńskiej |
|
Cerkiew parafialna, pw. św. Męczennicy Paraskewii. Poprzednia, drewniana, według tradycji wzniesiona pod koniec XVIII w. z fundacji cesarzowej Marii Teresy. Kolejna, murowana, zbudowana w 1909 roku.
Od 1948 roku użytkowana jako parafialny kościół rzymskokatolicki. Pierwszy łaciński proboszcz, ks. Franciszek Stopa, przeniósł tu z cerkwi w Łopieńce główny ołtarz wraz z cudowną ikoną Matki Boskiej Łopieńskiej, ratując go od zagłady.
Dzwonnica murowana, parawanowa, trój arkadowa, zbudowana zapewne w 1863 r. Dzwon z 1894 r. Cmentarz cerkiewny, niemal całkowicie zdewastowany.
|
|
|
|
|
|
|
|
Cerkiew w Łopience
Cerkiew parafialna, pw. św. Męczennicy Paraskewii. poprzednia drewniana. Nieznana jest data jej budowy. Obecna, murowana, zbudowana w 1757 r. z fundacji strzeleckich.
Była najbardziej znanym sanktuarium kultu maryjnego w zachodnich Bieszczadach. Cudowna ikona Matki Boskiej Łopieńskiej (w typie MB Rzymskiej) przyciągała ogromne rzesze wiernych. Rozpoczynający się 13 lipca odpust trwał kilka dni, a przychodziło nań jeszcze w XIX w. kilkanaście tysięcy wiernych.
Miejscowa tradycja podaje, że w XVIII w. zbudowano jedynie murowaną kapliczkę by pomieścić ikonę Matki Bożej, która w cudowny sposób znalazła się na stojącej obok lipie. Dopiero w l pół. XIX w. powstała obecna cerkiew, którą dobudowano do istniejącej kapliczki. Cudowna ikona MB i główny ołtarz zostały przeniesione do Polańczyka.
|
|
|
|
|
|
|
|
„CUDOWNE ŹRÓDEŁKO" w Zwierzyniu
Zwierzyn lokowano przed 1580 r. na terenie dóbr Kmitów. Miejscowa tradycja podaje, że nazwa wsi pochodzi od wydobytego ze źródła 150 lat temu przez pewną niewiastę krzyża -Zwizenye od ukr. „Wozdwyzenje czestnoho chresta" (podwyższenie krzyża świętego).
Do II wojny światowej studzienka była otoczona kultem. Stąd nad nią drewniany krzyż. Co roku, setki wiernych przybywały tu w uroczystej procesji, a ksiądz dokonywał poświęcenia źródła. Krzyż wydobyty jakoby ze studni znajdował się do 1922 r. w miejscowej cerkwi, a obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Przemyślu.
Najciekawsze jednak, że krzyż ten pochodził z l pół. XIII w. i był wykonany we francuskim mieście Limoges, ponad 1500 km od Zwierzynia.
|
|
|
|
|
|
|
|
Jezioro Szmaragdowe
Powstało w okolicach Terki w 1980 r., gdy po ulewnych deszczach osunęła się część zbocza Połomy, przegradzając koryto rzeki Wetlinki. Choć samo jeziorko obecnie częściowo zanikło, stanowi ono nadal ciekawy fragment bieszczadzkiego krajobrazu.
|
|
|
|
|
|
|
|
Wioska Tworylne (spalona w 1944 roku)
Proponujemy Państwu spacer do nieistniejącej wioski Tworylne, która tak jak kilkanaście okolicznych została spalona w latach 1944-47.
Wydarzenia te wpłynęły na dalszy rozwój Bieszczadów, a miejsca dzisiaj opustoszałe oddają atmosferę minionych lat i pozwalają na chwile zadumy. Piękne, malownicze, przestrzenie po dawnych wioskach, pełne uroczysk, potoków i strumyków sąsiadują z masywami leśnymi tworząc na stokach gór swoistą mozaikę.
|
|
|
|
|
|
|
|
Berezka (ruiny murowanej cerkwi)
Ruiny murowanej cerkwi z 1868 roku, wzniesiona na planie krzyża z ośmioboczną nawą.
|
|
|
|
|
|
|
|
Górzanka
Drewniana cerkiew parafialna pw. św. Paraskewii z 1835 roku z zachowanym ikonostasem (obecnie kościół).
|
|
|
|
|
| Zapraszamy! |
|
 |
|
|
Solina
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
