Przy skrzyżowaniu ulicy Stanisławskiego z ulicami Kurkową i Długą stoi kościół p.w. Świętego Ducha. Wezwanie świątyni wskazuje na jej wcześniejsze funkcjonowanie jako podmiejski kościół szpitalny, być może nawet z przełomu XIII/XIV w. Kościołem parafialnym dla lokowanego Nowego Miasta, ustanowiony został w 1404 r. z fundacji arcybpa Mikołaja Kurowskiego.
Pierwotny kościółek zapewne ucierpiał w czasie jednego z wielu pożarów. Został odbudowany w stylu gotyckim, do dziś z tej świątyni zachowało się prezbiterium kościoła. Przy kościele zachowały się liczne kaplice: ufundowana przez szewców w 1559 r., Bractwa Strzeleckiego z 1601 r., dwie kaplice ufundowane w XVIII w.
Pomiędzy kaplicami od strony północnej okazała wieża z herbem Nałęcz, nakryta hełmem cebulowym, ufundowana przez arcybpa Wawrzyńca Gembickiego. W 1778 r. z fundacji ks. Ignacego Chrześlińskiego, dobudowano zachodnią fasadę kościoła. Od strony południowej wmurowano renesansowy nagrobek kobiety, przypuszczalnie Barbary z Sarnowskich Kraśnickiej (+1583). Wystrój świątyni pochodzi z XVIII i XIX w.
Na szczególną uwagę zasługuje piękna średniowieczna figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z ok. 1500 r. W ołtarzu głównym obraz Matki Boskiej Pocieszenia z XVII w., rzeźby w ołtarzu z XVIII w. Dawniej przy kościele istniała szkółka parafialna wzmiankowana m.in. w 1638 r. Istniał też szpital-przytułek, który spłonął w 1753 r., po odbudowie został ostatecznie rozebrany w poł. XIX w.
|
Łowicz
)
