O walorach zabytkowych miasta w dużej mierze świadczą średniowieczne mury obronne wraz z barbakanem oraz baszty, które są pozostałością po murach otaczających Gród na wzgórzu.
Miasto spełniało niegdyś ważną funkcję obronną na południowych rubieżach państwa polskiego oraz pełniło funkcję strategiczną, gdyż leżało blisko granic Polski – było zarówno dobrym miejscem przygotowań przed atakiem na wrogie państwa, jak i dogodnym punktem oporu.
Gród spełniając funkcję strategiczną był również ośrodkiem wymiany gospodarczej. Posiadał korzystne warunki rozwoju ze względu na dogodne położenie na skrzyżowaniu dróg handlowych ze wschodu na zachód.
System fortyfikacyjny Biecza początkami sięga XIV w. Pierwsze wzmianki źródłowe dotyczące fortyfikacji pochodzą z 1399 z dokumentu podpisanego przez króla Władysława Jagiełłę i mówią o remoncie murów obronnych.
Mury zostały rozbudowane w XVI i na początku XVII w., kiedy to wzmocniono je 17 basztami i wieżami. Baszty obsługiwane były przez cechy rzemieślnicze. Wraz ze zmianą techniki wojennej w XVII wieku utraciły znaczenie i popadały w ruinę.
Do czasów obecnych zachowały się nieliczne. Wzdłuż murów została utworzona alejka spacerowa. Usytuowanie Biecza na wzgórzu oraz zachowane fortyfikacje nadają miastu niepowtarzalnego urok.